αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ή παρηγοριά στον άρρωστο... ;

Ο Αλέξης Τσίπρας με το νόμο που ψηφίστηκε στις 18 Μαρτίου 2015 από όλα τα κόμματα στη Βουλή πλην του ΚΚΕ για την αντιμετώπιση της αποκαλούμενης ανθρωπιστικής κρίσης χάρισε λίγη αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που ως τώρα περνούσαν το βράδυ τους με ένα κερί, σε ανθρώπους που πλένονταν με μπουκάλια νερό που γέμιζαν από κάποια βρύση έξω καθώς και σε ανθρώπους που στερούνταν ακόμα και την τροφή τους.

Μπράβο του!

Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποια ερωτηματικά τα οποία θα ήταν καλό να μην υπήρχαν.

Το ακόμα καλύτερο βέβαια θα ήταν να μην υπήρχαν καν οι εικόνες που δικαιολογούν την της φράση «ανθρωπιστική κρίση» αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

1) Από πού θα βρει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ τα 200 εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να χρηματοδοτηθεί αυτή η αντιμετώπιση;  Ακούγεται ίσως αφελές το ερώτημα, αλλά μέχρι αυτή τη στιγμή (23/3/2015) δεν έχει διευκρινιστεί και ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι η επιτήρηση των «φίλων και εταίρων» όπως και αν αυτή ονομάζεται και  την οποία συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε,  θα επιμείνει στο δόγμα της «για να δώσεις σε κάποιον, πρέπει να μου πεις από ποιόν άλλον θα κόψεις»

Όχι σε δημοψήφισμα-παγίδα με διατύπωση «ευρώ, ή αλλιώς πεθαίνεις»

Μπορεί η κυβέρνηση να διέψευσε το ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης δήλωσε στη Corriere dela Serra (http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=113474643 ) ότι θα ζητήσει δημοψήφισμα με το ερώτημα «έξοδος ή παραμονή στο ευρώ» σε περίπτωση που δεν τα βρούμε με τις Βρυξέλλες, παραδέχτηκε ωστόσο ότι έγινε αναφορά γενικά σε δημοψήφισμα. Φαντάζομαι ότι ο Γιάνης δεν θα εννοούσε δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει ο Σήφης ο κροκόδειλος να αφεθεί στην ησυχία του ή να γίνει προσπάθεια να αιχμαλωτιστεί.

Και επειδή τα τελευταία χρόνια έγιναν σε αυτή τη χώρα όσα λίγο μόλις καιρό πριν διαψεύδονταν, καλό είναι να είμαστε προετοιμασμένοι ακόμα και για την αναγγελία ενός τέτοιου δημοψηφίσματος.

Θα τους ανεχόμαστε για πολύ ακόμα;

του Θεοδόση Εκίζογλου,

Εδώ και δυόμισι χρόνια ο Αλέξης κρατούσε μονίμως μία σημαία με τον αριθμό 1953. Κάθε δεύτερή του φράση ήταν ότι θα συγκαλούσε μία διεθνή συνδιάσκεψη για το ελληνικό χρέος, όπως αυτή του 1953 στο Λονδίνο, όπου διαγράφτηκε τότε το μεγαλύτερο μέρος των χρεών της Γερμανίας και το για το υπόλοιπο ποσό ορίστηκε η αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης. 

Την ίδια μέρα της ανάληψης των καθηκόντων του o νέος τσάρος της οικονομίας, Γιάνης Βαρουφάκης, δήλωσε ότι το χρέος μας είναι 315 δισεκατομμύρια και δεν αμφισβητούμε ούτε ένα ευρώ.

Επομένως πήγαν περίπατο τα περί 1953. 

Έστω ότι όλα αυτά που έλεγε ο Αλέξης ήταν ανοησίες που θα μας οδηγούσαν σε περιπέτειες και ότι τελικά είναι ο Γιάνης αυτός ο οποίος είπε και έπραξε το σωστό. Ακόμα λοιπόν και αν είναι έτσι, εδώ δεν τίθεται ένα θέμα εξαπάτησης του εκλογικού σώματος; Εκτός και αν αποδεχτούμε το δόγμα ότι «Είναι ΟΚ αυτό. Ποιός κάνει αυτά που λέει προεκλογικά;» Τότε, για ποιο λόγο να είναι απαραίτητες οι προεκλογικές εξαγγελίες; Για ποιο λόγο χρειάζονται ψηφοφόροι σε εκλογική διαδικασία όπου άλλο ψηφίζεις και άλλο σου βγαίνει την επόμενη ήδη ημέρα;

Η ομιλία του Κώστα Ζουράρι στη Βουλή, 9/2/2015 (απομαγνητοφωνημένη)

  «Κύριε πρόεδρε, τα σέβη μου. Κυρίες και κύριοι βουλευταί και βουλευταί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και συναδελφοί. Υπάρχει καιρός του λέγειν, υπάρχει καιρός του αντιλέγειν, υπάρχει καιρός του ψέγειν. Σήμερα για μένα θα είναι ο καιρός του υμνείν. Αίνων έπαινον του υμνείν την Ιλιαδορωμιοσύνη. 

  Κυρίες βουλευταί και κυρίοι βουλευταί, έρχομαι από μακριά. Οι συλλέκτριες των κρόκων της Θήρας έρχονται δίπλα μου και παγεμένες δίπλα με τον βόρειο τον άνεμο οι Μυροφόρες  με την χρυσή των αγγέλων αντανάκλαση. Και επειδή, κύριοι βουλευταί και κυρίες βουλευτές ή βουλευτίνες ή σύντροφοι ή συντρόφισσες, κύριοι και κυρίες, επειδή σήμερα, αύριο, παραπέρα, αυτές τις μέρες, όπως πάντοτε, αείποτε και συνεχώς, θα βυσσοδομούν πάλι η κουστωδία των δυσσεβών Βρυξελλών και εκείνος ο αρχέκακος όφις, ο Αλεμανός, γι αυτό ακριβώς θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στον καθ’ημάς τρόπον. Ποιός είναι ο τρόπος μας; Αυτός: «Πάσαν γην και θάλασσαν εσβατόν  τη ημετέρα τόλμη καταναγκάσαντες γενέσθαι μνημεία αΐδια καλών τε και κακών συγκατοικήσαντες». Και επειδή θα επανέλθουν πάλι οι δυσσεβείς και οι άλλοι αλεμανοί και ως αρχέκακος όφις, εμείς ξέρουμε ότι θα συμπαραταχθούμε, θα συμπορευθούμε, θα συμπολεμήσουμε τη υπερμάχω στρατηγώ πού ’χει στα μάτια της ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης.

  Και βεβαίως εμείς διδάξαμε στην Οικουμένη, εμείς διδάξαμε πάντοτε, ες αεί και αείποτε και ξανά και ξανά ότι σ’αυτόν εδώ τον υπεράχρονο, τον χρονικώς υπεράχρονο τόπον, σ’αυτόν τον τόπον στην κορυφήν του Ομήρου και στο ακροθίνιον του Ολύμπου, εμείς οι Ολύμπιοι διδάξαμε εδώ ότι η έρις γίνεται έρως.  Ναι. Η έρις γίνεται έρως, έρως ελευθερίας. Και, φυσικά, ξέρουμε πολύ καλά ότι ξεκινούμε όπως πάντα εδώ και τρείς χιλιάδες, ηττημένοι, αλλά ως ηττημένοι είμαστε αυτοί οι οποίοι θα ξαναδώσουμε σ’αυτόν τον πλανήτη των πεπλανημένων πλανητών και των πλανήτων, θα δώσουμε την καθ’ημάς, την καθ’ ημάς καθεστηκυίαν Πολιτείαν. Και ποιά είναι καθ’ημάς η καθεστηκυία Πολιτεία;Μία και μόνη: Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».

1^η ομιλία του δάσκαλου Κώστα Ζουράρι στο ελληνικό κοινοβούλιο με στοιχεία από Ελύτη, Θουκυδίδη, Ακάθιστο Ύμνο και Γιάννη Ρίτσο.

προφητεύοντας το παρελθόν

  Κάθε φορά που πλησιάζει το τέλος της θητείας μίας αντιλαϊκής - ως είθισται να είναι όλες τα τελευταία χρόνια - κυβέρνησης το σύνθημα που κυριαρχεί είναι «Ας φύγουν τουλάχιστον αυτοί. Αποκλείεται οι επόμενοι να είναι χειρότεροι». Μέχρι τώρα όμως ο επόμενος ήταν πάντα πολύ χειρότερος από τον προηγούμενο.

  Άραγε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα σπάσει αυτή την καταραμένη παράδοση;

  Όταν το 2012 το εκλογικό αποτέλεσμα είχε αναδείξει δεύτερο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο που έπραξε ο Αλέξης Τσίπρας ήταν να τοποθετήσει το μνημόνιο σε έναν φάκελο και – έστω συμβολικά - να το στείλει πίσω στους ευρωπαίους λέγοντας τότε ότι «η λαϊκή ψήφος έστειλε μήνυμα ακύρωσης του Μνημονίου» (8 Μαΐου 2012).

  Από εκείνη τη στιγμή άλλαξαν πολλά. Το «πάρτε πίσω το μνημόνιο» έγινε «το μνημόνιο θα συνεχίσει να υπάρχει» (Αλέξης Μητρόπουλος,  11/12/2014, https://www.youtube.com/watch?v=ATa8r-tOghs, διάρκεια 1:02). Το «οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη» του Τσίπρα έγινε «εμείς ενημερώνουμε τις αγορές για το πρόγραμμά μας ήδη από το 2012 και τους βεβαιώνουμε ότι θα συνεχίσουμε την ίδια πολιτική» (Μηλιός, 15/12/2014, https://www.youtube.com/watch?v=JKLLhA3Qbos, διάρκεια 1:36) και το «η τρόικα θα φύγει την επομένη ημέρα εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ» μετατράπηκε στο «εμείς θα προσπαθήσουμε ώστε να φύγει η τρόικα»

  Οι κατά καιρούς εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα θυμίζουν τα Ζάππεια του Σαμαρά κατά τα οποία έσκιζε με αγανάκτηση μνημόνια σκορπώντας τα κατόπιν σαν κομφετί στον αέρα μέχρι που από την ίδια ήδη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία έθεσε ως κύριο και καθημερινό του μέλημα την μέχρι κεραίας εφαρμογή του.

  Ακούγοντας λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν να γυρίσαμε με κάποια μηχανή του χρόνου στο πρόσφατο παρελθόν και παρακολουθούμε την αντιπολίτευση της εποχής με άλλα όμως πρόσωπα. Επιπρόσθετα, με αυτά που βροντοφωνάζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν να μας προλέγουν το μέλλον που μας περιμένει με μία αυριανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.


  ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, ημέρα πρώτη. Το πρώτο που θα ανακοινώσει ο Αλέξης Τσίπρας στις δηλώσεις που θα κάνει αφού σταθεροποιηθεί το εκλογικό αποτέλεσμα που – όπως φαίνεται - θα αναδείξει τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα έστω και με μικρή διαφορά θα είναι ότι όλα όσα υποσχέθηκε θα υλοποιηθούν, όμως αυτό θα γίνει ….σε βάθος τετραετίας. Αυτό δηλαδή που λένε όλοι ευθύς μόλις αναλάβουν την εξουσία προκειμένου να απενοχοποιήσουν εκ των προτέρων τον εαυτό τους για το ότι αυτό που θα ακολουθήσει δεν θα είναι ακριβώς αυτό που υποσχέθηκαν προεκλογικά. Για την ακρίβεια: δεν θα έχει απολύτως καμία σχέση με τις προεκλογικές τους εξαγγελίες.


  Η συνέχεια θα παραμείνει εξ’ ίσου απογοητευτική για όσους στήριξαν τις ελπίδες τους στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ασφαλώς και δεν θα καταργήσει το μνημόνιο αφού βέβαια από τώρα μας λένε ότι «οι τετρακόσοι-τόσοι εφαρμοστικοί νόμοι που ουσιαστικά το υλοποιούν δεν μπορούν να καταργηθούν από τη μία μέρα στην άλλη» πετώντας έτσι στα σκουπίδια αυτά που οι ίδιοι έλεγαν παλιότερα ότι η ακύρωση του μνημονίου θα γίνει με έναν νόμο όπου το ένα και μοναδικό του άρθρο θα καταργούσε έναν-προς-έναν όλους τους νόμους που προσδιορίζουν επακριβώς τις ενέργειες που απαιτεί το μνημόνιο συνεννόησης (memorandum of understanding).


  Κατόπιν, θα συνεχίσει όπως και η κυβέρνηση Σαμαρά να σύρεται σε συνομιλίες με την τρόικα (ουσιαστικά, πρόκειται για  συναντήσεις υπαγόρευσης εντολών και όχι για συνομιλίες) προκειμένου να παίρνουμε τις δόσεις και να πληρώνουμε τα παλιά δανεικά διότι ο Αλέξης έχει ήδη πει ότι δεν είμαστε μπαταχτσήδες και ότι θα αποπληρώσει τους δανειστές στο ακέραιο. Κατά καιρούς στελέχη του έχουν κάνει λόγο για ένα ποσοστό από 5% ως 16% του χρέους που είναι απεχθές οπότε το υπόλοιπο …84%  ως 95% είναι χρέος προς αποπληρωμή στους πάλαι ποτέ αποκαλούμενους «θεσμικούς επενδυτές», κατά τ’άλλα τζογαδόρους του χειρίστου είδους που αγόρασαν στη μαύρη αγορά ελληνικά ομόλογά στο 20% της αρχικής τους αξίας και απαιτούν κατόπιν από το ελληνικό ταμείο το 100% με την απειλή ότι αν αυτό δεν συμβεί τότε η άρνηση θα χαρακτηριστεί ως πιστωτικό γεγονός.


  Δεν θα τολμήσουν ούτε καν να βάλουν φρένο στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας διότι θα μας αναφέρουν το πρόσφατο παράδειγμα  (Δεκέμβριος/2014) στην Κύπρο όπου η Τρόικα δεν έδωσε μία δόση της χρηματοδότησης (του εαυτού της) στην Κύπρο διότι το κυπριακό κοινοβούλιο τόλμησε και ψήφισε νόμο που βάζει φρένο στην εκποίηση ενυπόθηκων ακινήτων. Και όλα αυτά, διότι …πάνω απ' όλα προέχει η αξιοπιστία της χώρας απέναντι στους διεθνείς τοκογλύφους όπως ο ίδιος ο Αλέξης άλλωστε τους έχει χαρακτηρίσει. (Διαβάστε και το «Αλέξης Τσίπρας: Η ακτινογραφία ενός συνεχιστή της σημερινής πολιτικής http://porofaraggo.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3474.html)

  Θέλοντας στη συνέχεια ο Αλέξης να δείξει ότι τηρεί την υπόσχεσή του, θα ζητήσει,  ψελλίζοντάς το, να γίνει η περίφημη διεθνής συνδιάσκεψη που μας έχει τάξει όπως αυτή που έγινε το 1953 στο Λονδίνο για τα χρέη της Γερμανίας και – όπως μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ – αυτό ήταν το γεγονός στο οποίο στηρίχθηκε το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας. Ξεχνάει βέβαια ότι σε αυτό το θαύμα συνετέλεσαν κυρίως τα τρένα που αδιάκοπα, καθ’ όλη τη δεκαετία 1960-70 κουβάλησαν μία ολόκληρη γενιά ελλήνων στη Γερμανία προκειμένου να δουλέψει στις φάμπρικές της. Στην πρότασή του αυτή δεν θα ανταποκριθεί φυσικά κανένας (δεν απέσπασε ως τώρα καμία θετική απάντηση από κάποιον ευρωπαίο ηγέτη) και στην καλύτερη περίπτωση θα του κάνουν τη μεγάλη χάρη να του απαντήσουν ότι γίνονται ήδη διασκέψεις όπου η Ελλάδα συμμετέχει (συμπεριλαμβανομένων του eurogroup, ευρωκοινοβούλιο, κα) οπότε τι περισσότερο θα μπορούσε να θέσει σε μία ακόμα;


  Για τον ίδιο ακριβώς λόγο όπως και στα παραπάνω, αυτόν δηλαδή της παθολογικής ευρωλαγνείας, δεν θα κάνει απολύτως τίποτα ούτε στο θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής η οποία απαιτεί την επαναδιαπραγμάτευση (αν όχι ακύρωση) της ευρωπαϊκής συνθήκης «Δουβλίνο 2» που μας υποχρεώνει να είμαστε δίχτυ μεταναστών που έρχονται απ’ αλάργα με σκοπό να συνεχίσουν το ταξίδι τους για την κεντρική Ευρώπη. Αυτό τουλάχιστον δηλώνουν οι ίδιοι οι μετανάστες, με πρόσφατο παράδειγμα τούς Σύρους μετανάστες που κάνοντας απεργία πείνας στο Σύνταγμα, απαιτούσαν να τους επιτραπεί να φύγουν προς την Ευρώπη. Αυτό βέβαια συνιστά παραβίαση στην ελευθερία που πρέπει να έχουν στην μετακίνηση και όχι σεβασμό των δικαιωμάτων τους όπως το παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ως γνωστόν(;) η παραπάνω συνθήκη υποχρεώνει την πρώτη χώρα της Ευρώπης στην οποία εισέρχεται ένας μετανάστης (ποια είναι σχεδόν πάντα αυτή; «νιάου-νιάου στα κεραμίδια») να τον κρατάει εκεί και να μην του επιτρέπει να συνεχίζει το ταξίδι του προς την υπόλοιπη Ευρώπη διαφορετικά η χώρα αυτή θα αποβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για παραβίαση ευρωπαϊκής συνθήκης (αμήν και πότε). Διαβάστε και το «Από Αφγανιστάν για Ελλάδα μέσω Δουβλίνου http://porofaraggo.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html)


  Όσοι στο μεταξύ θα έχουν απομείνει με την ελπίδα ότι ο Αλέξης τουλάχιστον δεν θα ξεπουλήσει την δημόσια περιουσία τότε μάλλον αυτή τους η ελπίδα θα διαψευστεί από τον ίδιο τον Αλέξη ο οποίος ήδη έχει πει (11 Δεκεμβρίου 2014) ότι απλά «…θα γίνει επανέλεγχος των συμβάσεων του ΤΑΙΠΕΔ από τη νέα βουλή που θα προκύψει μετά τις εκλογές» όταν μέχρι την προηγούμενη ημέρα ο ΣΥΡΙΖΑ ανέμιζε τη σημαία της πλήρους κατάργησης του ΤΑΙΠΕΔ. Επομένως, αν οι συμβάσεις επανελεγχθούν και …με κάποιον μαγικό τρόπο …βρεθούν «εντάξει» τότε θα συνεχιστεί ανεμπόδιστα η εκποίηση της ελληνικής επικράτειας, είτε αυτή αφορά αεροδρόμια, παραλίες, δάση και διάφορες άλλες εκτάσεις.

  Στο μεταξύ, και για όσο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίζει την πολιτική «σωτηρίας» της χώρας, πάντοτε όμως μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, ο κόσμος θα διαμαρτύρεται στους δρόμους εκτιμώντας ότι προδόθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ που τον θεωρούσε ότι ήταν η τελευταία του ελπίδα μετά από την δολοφονική πολιτική ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Οπότε κάπου εδώ θα ξεπροβάλλουν από ένα στενό σοκάκι τα πράσινα ανθρωπάκια του συστήματος, τα ΜΑΤ, για να παίξουν τον γνωστό ρόλο που τόσο πολύ άλλωστε τους αρέσει και το κάνουν με υπερβάλλων μάλιστα ζήλο.


  Μετά από όλα αυτά το μόνο που μένει σε εκκρεμότητα είναι να αποφανθούμε αν θα είναι νόστιμες οι 300.000 φασολάδες που υποσχέθηκε ότι θα μοιράζει κάθε μέρα ο Αλέξης στα συσσίτια που θα στήσει.  Συσσίτια λοιπόν. Αυτή είναι η κατάκτηση του ευρώ το οποίο ο Αλέξης υπηρετεί και θα υπηρετήσει ωσάν αυτό να είναι μία θεότητα που δεν επιδέχεται καμία απολύτως αμφισβήτηση και που στο όνομά της θα πρέπει να συνεχιστούν οι ανθρωποθυσίες.


Θεοδόσης Εκίζογλου

Ἡ ἐπανάσταση τοῦ πληκτρολογίου, τοῦ καναπὲ καὶ τοῦ φραπέ

 Ἡ συνήθης διαπίστωση ποὺ κάνουμε εἶναι ὅτι παρὰ τὰ ἐξοντωτικά μέτρα τῆς κυβέρνησης δὲν ξεσηκωνόμαστε καὶ δὲν βγαίνουμε στοὺς δρόμους.  Ἡ συνέχεια τῆς φράσης εἶναι ὅτι γίναμε πρωταθλητὲς τοῦ καναπεδισμοῦ, τοῦ πληκτρολογίου καὶ τῆς φραπεδιάς. Παρακάτω θὰ δοῦμε ὅτι εἶναι ἀκριβῶς  αὐτὰ τὰ τρία ποὺ χρειαζόμαστε ὥστε νὰ ἀλλάξει ἡ σημερινή, μέχρι λιμοκτονίας παθητικὴ μας στάση ἀπέναντι στὴν ἀνελέητη ἐπίθεση ποὺ δεχόμαστε.

Νὰ βγοῦμε λοιπὸν στοὺς δρόμους. Πολὺ ὡραία. Ἂς πλημυρίσουμε τοὺς δρόμους. Καὶ μετά; Πῶς ἀκριβώς νὰ τὸ κάνουμε;  Μὲ τακτικὴ ἀνούσιας αὐτοθυσίας κατὰ τὸ «Ἀέραααα…..» καὶ ὅποιος σωθεῖ, σώθηκε;

 Μήπως τελικὰ αὐτὸ ἦταν ποὺ συνέβη ὅταν ὁ κόσμος ἀνταποκρίθηκε κατὰ δεκάδες χιλιάδες στὰ καλέσματα στὴν πλατεία Συντάγματος τὸ 2011 καὶ τὸ 2012; Πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ «κίνημα τῆς πλατείας» κατάφερε νὰ ρίξει τόσο τὴν κυβέρνηση Παπανδρέου ὅσο καὶ τὴν κυβέρνηση Παπαδήμου ἀλλὰ δὲν θὰ μάθουμε ποτὲ ἂν τελικὰ ἡ πρόωρη λήξη τῆς θητείας τῶν συγκεκριμένων κυβερνήσεων ὀφειλόταν στὸ ἄτυπο ἐκεῖνο κίνημα ἢ ἂν συνέπεσε αὐτὲς νὰ ἐκτέλεσαν τὸ συμβόλαιο τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ ἐκτελέσουν ὁπότε δὲν ὑπῆρχε λόγος περαιτέρω παραμονῆς τους στὴν ἐξουσία.

Μετάφραση της ομιλίας Σαμαρά στην 79η ΔΕΘ

Τελικά με το πωλητικό σύστημα που έχουμε δεν ξέρεις τι είναι χειρότερο: Να τους ακούς να λένε παραμύθια ή να τους ακούς να λένε την αλήθεια; Το σίγουρο είναι ότι «τους ακούς, άρα υπάρχουν», οπότε αυτό είναι κακό από μόνο του. Πάμε.

Ο Σαμαράς στην ομιλία του στις 6/9/2014 κατά την έναρξη της 79^ης ΔΕΘ είπε μεταξύ των άλλων και κάποιες αλήθειες που αναδεικνύουν το πόσο αδίστακτη είναι η κυβέρνησή του. Μίλησε καθαρά όσο ποτέ άλλοτε για την μοντέλο υπαγωγής μας σε χώρα του Τρίτου Κόσμου το οποίο επιμελώς μας προετοιμάζει. 

Ασφαλώς δεν έλειψαν και οι ανέξοδοι εντυπωσιασμοί όπου κάποια πράματα που είναι αυτονόητα παρουσιάστηκαν ως επικά κατορθώματα, όπως οι «διορθώσεις» γύρω από τον ΕΝΦΙΑ και η μείωση-κοροϊδία στην τελική τιμή του πετρελαίου τα οποία άλλωστε μονοπώλησαν και το ενδιαφέρον. 

Ολόκληρη την ομιλία Σαμαρά μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ http://www.naftemporiki.gr/documents/852727/i-omilia-tou-antoni-samara-stin-79i-deth

Είπε ότι για πρώτη φορά οι υπηρεσίες υγείας παρέχονται και στους ανασφάλιστους. Ξέχασε όμως να πει ότι