Έτσι θα ξελασπώσουμε τα υπερχρεωμένα γερμανικά κρατίδια και δήμους

Αντιγράφω από δελτίου τύπου αναρτημένο στην επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Ωραιοκάστρου στο νομό Θεσσαλονίκης. 

«…σε αυτό το πρωτοποριακό εγχείρημα εισέρχεται ο διευρυμένος Δήμος

Ωραιοκάστρου έχοντας πετύχει την αδελφοποίηση με το Δήμο Detmold, με τον

οποίο διατηρεί αγαστές σχέσεις..  ...μεταξύ των άλλων θα επισκεφθούν ένα  κέντρο διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών»
(http://www.oraiokastro.gr/files/118/deltiatipou/2012/dtklimatikiallagi.pdf)

Το αδερφάκι του Ωραιοκάστρου, ο δήμος Detmold είναι μια πόλη που βρίσκεται στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Ας δούμε από περιέργεια τι δημοσιευόταν στον τοπικό Τύπο αυτού του δήμου πριν από λίγο καιρό:

«Sehr geehrter Herr Bürgermeister, sehr geehrte Damen und Herren,
 die Stadt Detmold hat einen Berg von über 148 Millionen Euro Schulden angehäuft. Die Pro Kopf Verschuldung eines jeden Detmolder Bürgers beträgt  über 2000 Euro.»
(http://auf-detmold.npage.de/haushaltsrede.html)

Μετάφραση: «Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε. Αξιότιμοι,  κυρίες και κύριοι,
η πόλη Detmold έχει στοιβάξει ένα βουνό χρέους πάνω από 148 εκατομμύρια ευρώ. Ο κατά κεφαλήν καταμερισμός χρέους σε κάθε πολίτη του Detmold είναι πάνω από 2000 ευρώ»

Χαρμόσυνο λοιπόν το γεγονός της παραπάνω αδελφοποίησης για όσους ζούνε ακόμα στην εποχή της αγνότητας και της αθωότητας. Τί ρομαντικό τα δυό αδελφάκια το πρώτο που κάνουν πια ως αδέλφια να είναι η επίσκεψη σε κέντρο ανακύκλωσης,

Το ποσό αυτό βέβαια δεν είναι παρά χαρτζιλίκι μπροστά σε αυτά που ακολουθούν παρακάτω στο κείμενο.

Κάμερα 2.

Οι λέξεις Πλάητε ( Pleite: φαλιρισμένος) και  Φερσούλντετ  (Verschuldet: χρεωμένος)  ακούγονται εδώ και πολλά χρόνια στη Γερμανία κάθε φορά που γίνεται λόγος για την οικτρή οικονομική κατάσταση των γερμανικών πόλεων και των γερμανικών ομοσπονδιακών κρατιδίων.

Τώρα πια το θέμα κοσμεί τα πρωτοσέλιδα των γερμανικών εφημερίδων. Τα πράματα έχουν εξελιχθεί πολύ χειρότερα. Και φυσικά σκέφτεται κάποιος «πώς γίνεται ρε παιδί στη Γερμανία να ακούγονται τέτοιες λέξεις; Στη Γερμανία; Με τέτοια ανάπτυξη; »

Η Γερμανία ως γνωστό αποτελείται από 16 κρατίδια (και ένα η Ελλάδα, 17) το καθένα από τα οποία παρουσιάζει τον δικό του προϋπολογισμό.

Ενδεικτικά, το κρατίδιο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας είχε στις 31.12.2010 χρέος ύψους 174 δισεκατομμυρίων ευρώ, το μισό δηλαδή χρέος της Ελλάδας για το οποίο θα πρέπει εδώ να πεθάνουμε προκειμένου να το εξυπηρετήσουμε.  Βέβαια, όπως θα δούμε λίγο πιο κάτω ο κύριος Τατούλης, ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου δεν συμφωνεί με τα επίσημα στοιχεία της Γερμανικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Λέτε να έχει δίκιο;

Ας δούμε τον επίσημο πίνακα χρέους των ομοσπονδικών κρατιδίων της Γερμανίας όπου έχω μεταφράσει κάποιες σημαντικές επικεφαλίδες. Μας ενδιαφέρει περισσότερο η πρώτη στήλη. Το χρέος που αντιστοιχεί στη Ρηνανία-Βεστφαλία το έχω κοκκινίσει.

Schulden(Χρέη)

Schulden der Länder  am 31.12.2010
Χρέη Ομοσπονδιακών Κρατιδίων την 31.12.2010 

	Insgesamt (Συνολικά)	Wertpapier- schulden	Beim nicht- öffentlichen Bereich
			Kassenkredite		Kredite
	in Millionen Euro (Σε εκατομμύρια ευρώ)
Baden-Württemberg	58217	30 189	-	28 029
Bayern	29165	10 266	-	18 900
Brandenburg	19785	10 749	370	8 666
Hessen	36930	25 583	4	11 343
Mecklenburg-Vorpommern	10263	4 561	-	5 702
Niedersachsen	54251	28 100	0	26 151
Nordrhein-Westfalen	174790	102 412	3 091	69 287
Rheinland-Pfalz	30547	17 581	990	11 976
Saarland	11789	2 856	321	8 612
Sachsen	6408	769	-	5 639
Sachsen-Anhalt	20543	10 488	0	10 055
Schleswig-Holstein	27555	12 833	13	14 710
Thüringen	16450	3 954	64	12 432
Berlin	60243	36 175	-	24 068
Bremen	18053	10 092	50	7 912
Hamburg	25120	10 465	28	14 626
Insgesamt	600110	317 072	4 930	278 108

 (Πηγή: Στατιστική Υπηρεσίας της Γερμανίας https://www.destatis.de/DE/ZahlenFakten/GesellschaftStaat/OeffentlicheFinanzenSteuern/OeffentlicheFinanzen/Schulden/Tabellen/SchuldenLaender_311210.html )

Αυτός ο κατακερματισμός της Γερμανίας σε κρατίδια αποτελεί ένα ταχυδακτυλουργικό λογιστικό τρικ ώστε η Γερμανία να εξαφανίζει χρέος που διαφορετικά θα επιβάρυνε και θα καταλογιζόταν στον προϋπολογισμό της γενικής κυβέρνησης.

Με αυτό τον τρόπο ο κρατικός προϋπολογισμός της Γερμανίας εμφανίζεται να πετυχαίνει πλεονάσματα ή ελλείμματα που όμως, για την ώρα, χαρακτηρίζονται  «υγιή» αφού βέβαια ο λόγος για τον οποίο τα έξοδα υπερέβησαν τα έσοδα (άρα -> έλλειμμα) είναι επειδή ο δανεισμός έγινε προκειμένου αυτός να διοχετευτεί σε αναπτυξιακές επενδύσεις και όχι να πεταχτεί σε ένα άπατο βαρέλι, όπως κάνουμε στην Ελλάδα. Το 2011 έκλεισε για τη Γερμανία με έλλειμμα 1% που μεταφράζεται σε 25 δισεκατομμύρια ευρώ .

Εάν δεν υπήρχε αυτό το ξεφόρτωμα χρέους στα κρατίδια  θα έπρεπε η χρηματοδότησή τους να καταγραφεί στην γενική κυβέρνηση και τότε το χρέος της Γερμανίας θα είχε τιναχτεί σε σημείο που οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης θα είχαν υποβαθμίσει την πιστοληπτική της ικανότητα και έτσι η Γερμανία θα μπορούσε να είχε ξεχάσει τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια δανεισμού ( 0,065%).

Σε εκείνη την περίπτωση ο δανεισμός της θα αποσκοπούσε σε μεγάλο μέρος προς εξυπηρέτηση χρέους ή βασικών αναγκών της τρέχουσας οικονομίας της και όχι προκειμένου να επενδύσει σε ανάπτυξη, όπως κάνει τώρα.

Οι γερμανικές πόλεις είναι και αυτές με τη σειρά τους χρεωμένες, όχι μέχρι το λαιμό, αλλά μέχρι την τελευταία τρίχα της κεφαλής τους.

Τώρα όμως φαίνεται ότι το πρόβλημα με τα κρατίδια και τις πόλεις έχει ξεφύγει και βρίσκονται σε σημείο που δεν τους δανείζει πλέον καμία τράπεζα ξένη ή Γερμανική, ούτε καν η Bundesbank.

 Θα πρέπει λοιπόν να εξασφαλιστεί με κάποιον τρόπο η χρηματοδότηση και επιπλέον θα μπορούσαν οι τράπεζες να τους δανείσουν και πάλι εάν είχαν από τον δανειζόμενο κάτι ως εμπράγματη εγγύηση. Κάτι δηλαδή το οποίο θα μπορούσαν ακόμα και να κατασχέσουν σε περίπτωση που το δάνειο δεν θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί. 

Η λύση λοιπόν βρέθηκε χάρη στην εθελοδουλία των εν Ελλάδι κυβερνόντων και κάποιων αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης που περιχαρείς έχουν δωρίσει τα πάντα στον υφυπουργό εργασίας της Γερμανία που περιδιαβαίνει την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη ψάχνοντας να κλείσει συμφωνίες για άνευ όρων παράδοση ολόκληρων περιοχών προκειμένου να εξασφαλίσει την περαιτέρω χρηματοδότηση της ομοσπονδιακής αυτής δομής της Γερμανίας.

Ο ίδιος άλλωστε δήλωσε στις 14 Νοεμβρίου 2012 ότι «Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας θησαυρός που πρέπει να εκμεταλλευτούμε…» (http://www.rthess.gr/articles_det.asp?artid=36756)

Η διαδικασία αυτή,  βαφτίστηκε «αδελφοποίηση» και δεν έχει καμία σχέση με τις εθιμοτυπικές αδελφοποιήσεις που βλέπαμε κάπου κάπου να συμβαίνουν παλαιότερα μεταξύ διαφόρων πόλεων.

Έτσι, κάποιες αδελφοποιήσεις που έλαβαν χώρα στο παρελθόν σε εθιμοτυπικό επίπεδο, θα έπρεπε τώρα να αναχθούν σε ουσιαστικές. Αυτό συνέβη πρόσφατα με την αναθέρμανση των σχέσεων μεταξύ των ήδη από το 1998 αδελφοποιημένων δήμων Θεσσαλονίκης και Κολονίας η οποία από τον τοπικό Τύπο περιγράφεται ως η «βασίλισσα του χρέους» με χρέος 4,32 δισεκατομμύρια ευρώ!!!!!!!  (http://www.ksta.de/koeln-uebersicht/statistik-koeln-ist-schuldenkoenig,16341264,12626150.html )

Για αυτό το λόγο μετέβη ο Μπουτάρης πριν από λίγες ημέρες στην Κολονία όπου έκανε μεταξύ των άλλων τη δήλωση «Οι Γερμανοί ομόλογοι … μας μεταφέρουν τις εμπειρίες τους και την τεχνογνωσία τους σε καίρια, για την τοπική αυτοδιοίκηση, πεδία πολιτικής, όπως η διαχείριση απορριμμάτων, η πολεοδομία, η προώθηση του τουρισμού, η επαγγελματική κατάρτιση».
(http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=114770). 

Λόγω αυτής της τεχνογνωσίας λοιπόν πέτυχε η Κολονία χρέος 4,32 δις ευρώ. Α! Παρενθετικά, με αφορμή το κλείσιμο της δήλωσης Μπουτάρη,  στην Ελλάδα δεν θα μιλάμε πλέον για μόρφωση αλλά για επαγγελματική κατάρτιση.

Για αυτό λοιπόν παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό πανδημική έξαρση αδελφοποιήσεων μεταξύ ελληνικών και γερμανικών πόλεων. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι, στο όνομα πάντα της αδελφοσύνης, να απορροφηθεί όλος ο διαθέσιμος πλούτος των εν Ελλάδι αδελφών:

α) με την αντικατάσταση όλων των δημοτικών υπηρεσιών από ιδιωτικές γερμανικές εταιρίες έτσι ώστε κάποιες πράξεις θα γίνονται επί πληρωμή άμα τη χρήση τους (όπως πράξεις ληξιαρχείου) είτε μέσω της είσπραξης μέρους των δημοτικών τελών. (Διαβάστε και παλιότερό μου άρθρο στο Ποροφάραγγο για το σύστημα ΑΡΙΑΔΝΗ)

β) με εκμετάλλευση του όποιου διαθέσιμου φυσικού πλούτου ακόμα και αυτού που αποκαλούμε «σκουπίδια» (είτε ανακυκλώσιμα είτε τα κανονικά)

γ) εξαγορά όλων των αγαθών που τώρα διατίθενται από δημοτικές υπηρεσίες έτσι ώστε οι νέοι λογαριασμοί που θα αφορούν αυτά τα αγαθά, να εισπράττονται πλέον υπέρ του όποιου γερμανικού προϋπολογισμού (γενικού ή τοπικού).

Αυτό το τελευταίο συμβαίνει π.χ. με την ΕΥΔΑΠ που ήδη το μεγαλύτερο τμήμα των μετοχών της έχουν μεταφερθεί στον προθάλαμο του ξεπουλήματος που λέγεται ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου = Ταμείο Ξεπουλήματος Του Ό,τι Έχει Απομείνει) και ήδη η Γερμανία είναι πανέτοιμη να την εξαγοράσει με το που βγει η ΕΥΔΑΠ στο σφυρί.

Έτσι για να πανηγυρίζετε οι λάτρεις των ιδιωτικοποιήσεων όταν από  τα, ξερωγω, 60-70 ευρώ λογαριασμού το τρίμηνο θα ξέρετε ότι τα 50 πήγανε υπέρ Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

Και φυσικά γιατί η ΕΥΔΑΠ να καλύπτει μόνο την περιοχή της πρωτεύουσας, δηλαδή την μισή Ελλάδα; Δεν θα ήταν καλύτερο να καλύπτει και άλλα μέρη;  Όσα περισσότερα, τόσο το καλύτερο υπέρ του προϋπολογισμού της μεγάλης φίλης και εταίρου.

Για παράδειγμα, δεν ξέρω πού θα καταλήξει η συμφωνία, αλλά ήδη υπογράφτηκε στις 19 Μαρτίου 2012 πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ ΕΥΔΑΠ και Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ο καθένας …μπορεί να βάλει τη φαντασία του να δουλέψει σε τι αποσκοπεί η κίνηση αυτή μίας τόσο μεγάλης περιφέρειας.

Επίσης, πάντα στο όνομα της αδελφοσύνης, θα μπει ακίνητη περιουσία που ανήκει στους δήμους ως υποθήκη προκειμένου να πάρουν δάνειο από τις τράπεζες που τώρα δεν δανείζουν σε γερμανικούς δήμους.

Και δεν βλέπουμε μόνο πόλεις  αλλά και περιφέρεις να διακατέχονται από ξαφνικά συναισθήματα εναγκαλισμού. 

Στις 23 Αυγούστου 2011 ο …περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης ανακοίνωσε την αδελφοποίηση της Πελοποννήσου με την Ρηνανία-Βεστφαλία, το πλέον υπερχρεωμένο κρατίδιο της Γερμανίας. Βέβαια ο ίδιος στις δηλώσεις του είπε ένα τόσο δα μικρό ψεματάκι αξίας μόλις 174 δισεκατομμυρίων ευρώ:   «…αξίζει να σημειωθεί ότι η Περιφέρεια Ρηνανίας – Βεστφαλίας έχει μηδενικό χρέος» (http://ppel.gov.gr/2011/08/αδελφοποίηση-της-περιφέρειας-πελοπο/)

Και κάπως έτσι εξηγείται η δημιουργία του παντελώς άχρηστου «Καλλικράτη» που χώρισε την Ελλάδα σε 13 περιφέρειες: Θα έπρεπε το ξεπούλημα να γίνει και σε επίπεδο ολόκληρων περιφερειών, δε λέει να κουράζονται οι άνθρωποι να τρέχουν από δήμο σε δήμο.


Όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει να μας παραξενεύουν. Στο non-paper του ο "το μονοπάτι του λύκου" (δηλαδή Wolfgang) Σόιμπλε αναφέρει "Μπορεί να ζητηθεί από έναν εξωτερικό οργανισμό όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκρίνει οποιαδήποτε μορφή επιπλέον δανεισμού παράλληλα με την εποπτεία των περιφερειακών και τοπικών αρχών από ορισμένα ομοσπονδιακά κράτη..."


Και πόσα είναι τα ομοσπονδιακά κράτη στην Ευρώπη και ποιό απο αυτά είχε στο μυαλό του ο Σόιμπλε, νομίζω δεν χρειάζεται να επιλυθεί κάποια πολύπλοκη εξίσωση για να το βρει κανείς.







Χωρίς επίλογο.

Από τη μεταπολίτευση στην μεταπωλείταιυση. Έτσι θα αρπάξουν τα ακίνητα

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου είχα κάνει ένα σύντομο σχόλιο μέσω του RealFM όπου έλεγα πως ο σκοπός είναι να μήν πληρωθούν οι φόροι και γενικότερα οι όποιες υποχρεώσεις (ή μάλλον: "υποχρεώσεις") προκειμένου να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση του σχεδόν τέλειου σχεδίου που είναι οι κατασχέσεις ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Εκείνο τον καιρό μου έλεγε φίλος πως φοβάται ότι εάν έρθει στην Ελλάδα αριστερή κυβέρνηση θα μας πάρουν τα σπίτια.

Τι ειρωνεία; Φαίνεται λοιπόν πως αυτό θα συμβεί, ή μάλλον, ξεκίνησε ήδη να συμβαίνει, επί δεξιάς, καπιταλιστικής κυβέρνησης.

 Στις 7 Νοεμβρίου 2012 το υπουργείο οικονομικών έδωσε εντολή στην εφορία Μυτιλήνης να κατασχεθεί η πρώτη κατοικία άνεργου για χρέος προς το δημόσιο 934,34€. Η αποτίμηση του σπιτιού ήταν κάπως δυσανάλογη με αυτό το χρέος: 195.000€ !!!!!

http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/katasxesh_spitiou_anergoy_3teknoy_gia_xreh_934_eyrw.2000352.html

Ας πιάσουμε λοιπόν το κουβάρι από την αρχή.

Δεν είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο να επιβάλλονται μέτρα σχιζοφρενικής φορολογίας ενώ ταυτόχρονα περιορίζεται το εισόδημα των φορολογουμένων; Μήπως λόγω φόρτου εργασίας η κυβέρνηση δεν αφουγκράζεται καθόλου την κοινωνία και δεν έχει καταλάβει ότι αυτή η φορολογία δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί; Όχι μόνο το γνωρίζουν αλλά το διαπιστώνουν και επισήμως.

Ο ίδιος ο προϋπολογισμός 2013 στην εισηγητική του έκθεση (σελίδα 16, τελευταία παράγραφος) το παραδέχεται:

«Ως προς την απόδοση των μέτρων για τη δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να αναφερθεί η μικρότερη, σε σχέση με την αύξηση των συντελεστών, αποδοτικότητα των φορολογικών εσόδων. Το φαινόμενο οφείλεται σε αρκετούς λόγους, όπως η ύφεση, η μείωση του εισοδήματος των φορολογουμένων…»

http://www.minfin.gr/content-api/f/binaryChannel/minfin/datastore/83/c7/1a/83c71aea962392a5c41c25196e9798f43cfec462/application/pdf/ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ+ΕΚΘΕΣΗ+2013.pdf

Παρόλη τη διαπίστωση όμως  η πολιτική που συνεχίζει να εφαρμόζεται είναι μέτρα, μέτρα, μέτρα. Όχι δεν είναι βλάκες. Έτσι ακριβώς πρέπει να γίνει. Το πάνε πολύ καλά τα παλικάρια.

Η κυβέρνηση λοιπόν γνωρίζει όπως είδαμε πάρα πολύ καλά ότι οι πολίτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτές τις φορολογικές υποχρεώσεις. Ωστόσο σ’ αυτή την περίπτωση γνωρίζει να κάνει κάτι άλλο: Να ενεργοποιεί τον κώδικα είσπραξης οφειλών προς το δημόσιο και να εισπράττει το αντίτιμο με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Αυτό είναι που την ενδιαφέρει. Το ακίνητο που ο έλληνας ξεκίνησε να αποκτά με ιδρώτα τις τελευταίες δεκαετίες.

Έτσι θα προχωράει (όπως είδαμε το κάνει ήδη) σε κατασχέσεις ακίνητης περιουσίας για αστεία ποσά.

Αλλά  …τι να τα κάνει τα ακίνητα;

Έστω ότι κατέσχεσε 2,3, 5, 10, 100 χιλιάδες σπίτια. Να τα κάνει, τί; Να τα ξαναβγάλει προς πώληση στην ελληνική αγορά μέσω πλειστηριασμών όπου πλακώνουν τα γνωστά εγχώρια κοράκια των πλειστηριασμών; Ώστε να τα πουλήσουν αυτοί κατόπιν· σε ποιόν; Κανένας δεν θα μπαίνει σε λίγο καιρό στη διαδικασία να αγοράζει σπίτι και έτσι τα αγαπητά μας κοράκια απορρίπτονται από την υπόθεσή μας αφού  αυτό που θέλουν είναι να πουλήσουν με τη σειρά τους τα σπίτια και να ξεμπερδεύουν και όχι να μπλέξουν με ενοικιαστές.

Αυτοί για τους οποίους γίνεται ολόκληρο αυτό το σκηνικό είναι οι ξένες εταιρίες ενοικίασης σε ιδιώτες ακινήτων οι οποίες λειτουργούν με αυτό τον τρόπο εδώ και χρόνια στο εξωτερικό. Εάν υπάρχει και κάποιο θεματάκι με το ισχύον νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα για την περίπτωση που έχεις  προβληματικούς ενοικιαστές, τότε, δεν πειράζει, υπάρχουν υπερπρόθυμοι πολιτικοί να νομοθετήσουν οτιδήποτε βολεύει τον ξένο «επενδυτή».

Και ασφαλώς όλη η φασαρία γίνεται για τις γερμανικές εταιρίες. Όποιος έχει ζήσει στη Γερμανία γνωρίζει καλά ότι τα περισσότερα διαμερίσματα ανήκουν σε εταιρίες με τις οποίες ο ενοικιαστής υπογράφει συμβόλαιο για την μίσθωση. Και δεν λέμε για 5, 10, 20 διαμερίσματα. Δεκάδες χιλιάδες διαμερίσματα σε κάποια πόλη μπορεί να ανήκουν σε μία μοναδική εταιρία που συνήθως είναι και ασφαλιστική εταιρία, όπως είναι για παράδειγμα η εταιρία Universa στη Γερμανία.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται με τις υποδείξεις της πρωθυπουργίνας μας  της κυρίας Δωροθέας Μέρκελ η οποία δεν χάνει ευκαιρία να μας το κοπανάει το ότι οι γερμανοί δεν έχουν ιδιοκτησία ενώ οι έλληνες ως επί το πλείστον, έχουν. Βέβαια και η Μέρκελ δεν το κάνει επειδή ψυχοπονάει τους γερμανούς πολίτες. Το κάνει επειδή προφανώς οι εταιρίες αυτές της έχουν υποσχεθεί ήδη το ποσοστό της επι των κερδών που θα έχουν

Άρα τι κάνουμε προκειμένου να μην κινδυνέψει η ακίνητή μας περιουσία;

Απάντηση(;) Πληρώνουμε ό,τι μας ζητήσουν και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο!

Πολύ ωραία. Και μέχρι πότε θα μπορεί κάποιος  να  πληρώνει; Ένα χρόνο ακόμα; Δύο χρόνια; Τρία; Κάποια στιγμή θα είναι αδύνατο να συνεχίσει ακόμα και ο πιο βολεμένος να πληρώνει αυτόν τον παθολογικό παραλογισμό που είναι φώς-φανάρι πλέον πού αποσκοπεί.

Η Ευρώπη των εκβιασμών, της καταστολής και της συνοχής δια των όπλων.

Οι ευρωλιγούρηδες, δεν χρειάζεται να ανησυχούνε.

Δυστυχώς, όχι μόνο δεν θα μας διώξουν από την Ευρώπη και την Ευρωζώνη όπως απειλούν ότι θα κάνουν σε περίπτωση που δεν πιάσουμε τους ανέφικτους στόχους.  Απεναντίας,  θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο απαιτηθεί,  από έμπρακτο εκβιασμό (π.χ. εμπάργκο εισαγωγών)  μέχρι και χρήση εκτεταμένης στρατιωτικής βίας προκειμένου μην τυχόν και ποτέ αποχωρήσουμε με δική μας πρωτοβουλία.

Δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα εξοπλιστεί (και σε κάποια  κράτη-μέλη  θα παροπλιστεί!) με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτρέψει τις επαρχίες της από το να επιδιώξουν κάποτε αυτές την ανεξαρτητοποίησή τους.

Αλλά γιατί γίνεται αναφορά σε ανεξαρτητοποίηση; Δεν είναι ήδη κατοχυρωμένη η εθνική ανεξαρτησία των ευρωπαϊκών κρατών; Από τις δηλώσεις που γίνονται ειδικά τον τελευταίο καιρό μάλλον δεν είναι. Ή τουλάχιστον όχι όλων των κρατών-μελών.  Παραθέτω εδώ κάποιες δηλώσεις από πρόσωπα που κηρύττουν το νέο (παλαιό) αυτό δόγμα:

1) Δωροθέα Μέρκελ:  «Με ένα χρέος που υπερβαίνει ας πούμε το 80 ή 90% του ΑΕΠ, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσεις την ανεξαρτησία σου»

 2) Μάριο Ντράγκι (πρόεδρος της ΕΚΤ):  «Κάποιες κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι έχουν χάσει εδώ και καιρό την εθνική τους ανεξαρτησία λόγω του υψηλού χρέους τους . Μόνο αν εκχωρήσουν την εθνική τους κυριαρχία θα έχουν τη στήριξη και την αλληλεγγύη της Ευρωζώνης»

3) Ο  Βενιζέλος, ο πρόεδρος της μεγάλης, της απέραντης  δημοκρατικής παράταξης του 5%,  δεν χάνει ευκαιρία να φέρνει από μόνος του το θέμα και χωρίς να τον ρωτάει κανείς αναφέρει με περηφάνια ότι  δεν είναι δυνατόν να είμαστε στην Ευρώπη και να μιλάμε για εθνική κυριαρχία.

4) Ο πρώην τουρίστας-πρωθυπουργός μας οΤζώρτζ Παπαντρέου δηλώνει πολίτης της Ευρώπης και πως αυτά για εθνικές κυριαρχίες  είναι λόγια για πιπέρι στο στόμα.  Μπορεί κανείς να διαβάσει την πρόσφατη συνέντευξή του στις 30 Οκτωβρίου 2012 στην αμερικανική Christian Science Monitor όπου κλείνει σχεδόν με αυτή τη φράση . http://www.csmonitor.com/Commentary/Global-Viewpoint/2012/1030/Europe-must-overcome-the-politics-of-fear-around-the-debt-crisis/(page)/3

Άρα είναι πλέον φανερό ότι μιλάμε για μια Ευρώπη προσαρτημένων κρατών στον κεντρικό μηχανισμό διοίκησης και ελέγχου που είναι ουσιαστικά η Γερμανία και όχι για Ευρώπη ενοποιημένων κρατών.

Έτσι το μόνο για το οποίο η Μητρόπολη  θα ενδιαφέρεται είναι η πλήρης εκμετάλλευση του προσαρτημένου κράτους με την απορρόφηση του φυσικού του πλούτου και με την δουλοποίηση των κατοίκων του προκειμένου αυτοί να δουλεύουν για τα συμφέροντά της με μισθό που οριακά θα εξασφαλίζει την επιβίωσή τους προκειμένου να μπορούν από βιολογική άποψη να εργάζονται και την επόμενη μέρα. Και όποιος συνεχίζει να πιστεύει στην ευρώπη των λαών και της ευημερίας μάλλον ήρθε η ώρα να ξυπνήσει από την ύπνωση.

Και φυσικά όταν λόγω προβλημάτων υγείας ή γηρατειών δεν θα δύνανται  πλέον κάποιοι να αποδίδουν τότε θα μπουν σε λειτουργία Χολυγουντιανά σενάρια, όπως αυτό του Matrix όπου όταν ο οργανισμός κάποιου ανθρώπου δεν μπορεί πλέον να παράγει αρκετό ρεύμα για τις μηχανές που έχουν στο μεταξύ επικρατήσει στη Γή τότε ο οργανισμός αυτός πετάγεται απλώς στα απόβλητα.  Ανοίγει μια καταπακτή και …πλούφφφφφ! Να γιατί ήδη στην Ελλάδα το σύστημα υγείας οδεύει προς πλήρη κατάργηση και όχι για να σωθούμε από μερικά εκατομμύρια ευρώ που θα εξοικονομηθούν με αυτό τον τρόπο.

Αυτό που θα συμβαίνει (ή μάλλον: που ήδη συμβαίνει) σ’ αυτούς τους «καταραμένους» της Ευρώπης θα είναι η συνεχής καταπάτηση των όποιων δικαιωμάτων  τους και η χρησιμοποίησή τους υπέρ του κεντρικού μηχανισμού.

Το στοχαστικό όμως αυτό μοντέλο έχει ως μια πολύ πιθανή έκβαση οι μελλοντικοί κάτοικοι των αποικιών αυτών να θέλουν την απελευθέρωσή τους και την επανάκτηση της εθνικής τους κυριαρχίας.

Σε αυτή την περίπτωση με κανένα άλλο τρόπο δεν θα μπορέσει η Ευρώπη να διατηρήσει την συνοχή της εκτός και αν κάνει χρήση βίαιων μεθόδων καταστολής. Από εμπάργκο σε είδη πρώτης ανάγκης έως ότου συνετιστεί ο λαός που τόλμησε να εξεγερθεί και να ξανασκύψει έτσι το κεφάλι μέχρι και χρήση βίας που ή θα εφαρμόζεται από τις τοπικές, τις λεγόμενες δυνάμεις επιβολής της έννομης τάξης ή ακόμα και με εισβολή ξένων (ευρωπαϊκών) στρατευμάτων.

Ήδη οι διαδηλώσεις  που πραγματοποιούνται τα τελευταία δυο-τρία χρόνια στην Αθήνα ενάντια στις γενοκτονικές πολιτικές που υπερψηφίζουν οι κυβερνήσεις διαλύονται χωρίς καμία αιτία με επιχειρήσεις που δεν χαρακτηρίζονται ως αστυνομικές αλλά ως στρατιωτικές με εκτεταμένη χρήση καπνογόνων και δακρυγόνων που προέρχονται από τον Ισραηλινό στρατό ενώ στη μεγάλη συγκέντρωση του κόσμου στις 7 Νοεμβρίου 2012 με αφορμή την ψήφιση του Μνημονίου 3 εγκαινιάστηκε και η   υδροφόρα «Αίαντας».  Έτσι για να τιμά η Πολιτεία και τον Όμηρο πέρα από τη μεγάλη τιμή που του κάνει να τον διδάσκει στα σχολεία κατά τρόπο που να μη μένει τίποτα σε κανέναν. Γι αυτό άλλωστε μας έκαναν όπως μας έκαναν.

Λίγες ημέρες πιο πριν από την παραπάνω ημερομηνία, στην στρατιωτική παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκαν οι κοκκινοσκούφηδες προκειμένου να προστατέψουν τους λαοφιλείς «επισήμους» που παρακολουθούσαν την παρέλαση από την εξέδρα.  Εγώ είμαι πεπεισμένος ότι εάν κάποιος πολίτης κατευθυνόταν παρόλα αυτά προς τις εξέδρες δεν υπήρχε περίπτωση στρατιώτης να σηκώσει όπλο εναντίον του ακόμα και εάν χρειαζόταν να παρακούσει εντολές.

Είμαι βέβαιος ότι η μόνη φορά που θα μιλήσει ο στρατός θα είναι ακριβώς για να προστατέψει τον ελληνικό λαό από εξωτερική επέμβαση έστω και εάν οι πολιτικοί αδιαφορήσουν επιδεικτικά εκείνη την ύστατη στιγμή . Και απ ‘ ότι φαίνεται, εάν πάμε έτσι,  τους τούρκους θα τους προλάβουν οι Ευρωπαίοι. Να γιατί απαξιώνουν μέσω των μνημονίων τις ένοπλες δυνάμεις και παροπλίζουν την πολεμική μας μηχανή. Διότι ο ελληνικός λαός δεν θα πρέπει να έχει κανέναν να τον προστατέψει από τα αδηφάγα γεράκια των φίλων και εταίρων Ευρωπαίων.

Υπερβολές; Μάλλον όχι.  Ας  φέρουμε κατά νου τί συνέβαινε στην πρώην Σοβιετική Ένωση έτσι και κάποια επαρχία εκδήλωνε δυσαρέσκεια προς το καθεστώς της κεντρικής εξουσίας και τολμούσε να ψελλίσει ότι έχει αποσχιστικές τάσεις.  Πήγαινε ο κόκκινος στρατός, έπνιγε στο αίμα την όποια κίνηση ανεξαρτητοποίησης και όλα ήταν πάλι μέλι-γάλα. Φυσικά ο δυτικός κόσμος δεν μάθαινε και πολλά πράματα για αυτά τα επεισόδια κάτι που δεν διαφέρει ιδιαίτερα και με το επίπεδο πληροφόρησης που ζούμε στην πολιτισμένη ευρωπαϊκή ένωση.

Επομένως εάν δεν θέλουμε να χυθεί το αίμα από τα παιδιά και τα εγγόνια μας προκειμένου αυτά να απελευθερωθούν από μια Ευρώπη στην οποία εμείς με τα ίδια μας τα χέρια τους παραδώσαμε και η οποία ήδη νομοθετεί για αυτά προκειμένου να δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο ψωμί, χωρίς υγεία, χωρίς παιδεία, χωρίς κανένα απολύτως μέλλον  τότε θα πρέπει, πριν να είναι αργά, εδώ και τώρα να απαιτήσουμε έξοδο από την περίεργη αυτή Ένωση.

Μέχρι τα επόμενα πολύ λίγα χρόνια θα είναι δυνατή η εθελούσια έξοδος αφού ακόμα η ΕΕ δεν έχει οργανωθεί με τα μέσα που απαιτούνται για να μπορέσει να την αποτρέψει με τη βία . Μετά θα είναι πλέον αργά.  

Εκτός και αν το πήραμε απόφαση ότι επιτέλους ήρθε η ώρα να αποτινάξουμε από πάνω μας το φοβερό βάρος της ελευθερίας των τελευταίων σχεδόν δύο αιώνων και να επιστρέψουμε στον παλιό, καλό ραγιαδισμό και την δουλεία. Είναι και αυτό πολύ πιθανό να συμβαίνει μιας και βλέπω πως μια ολόκληρη Ελλάδα παρακολουθεί στην TV με θαυμασμό τα κατορθώματα του τούρκου Σουλτάνου.

Σε αυτή την περίπτωση ...αιωνία μας η μνήμη αναξιομακάριστοι αδελφοί.

Ο πρώτος εορτασμός της επετείου του «ΟΧΙ»

  Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου ξεκίνησε ως μνημόσυνο. Είμαστε η χώρα που γιορτάζουμε ως εθνική επέτειο την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του. Και μπορεί το «ΟΧΙ» να ειπώθηκε προς τους ιταλούς αλλά η μάχη δόθηκε κυρίως εναντίον του ναζιστικού γερμανικού επεκτατισμού. Οι ιταλοί ήταν ουσιαστικά και αυτοί θύματα του πολέμου καθώς ήταν αναγκασμένοι από τον δικτάτορα Μουσολίνι να συσστρατευτούν στο πλευρό της γερμανίας αλλά από ένα σημείο και μετά πολέμησαν και αυτοί κατά των γερμανών.

  Ο εορτασμός της 28^ης Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά όταν οι ανάπηροι του αλβανικού μετώπου και οι νοσοκόμες τους μαζί με τους γιατρούς τους αλλά και μεγάλο μέρος της νεολαίας κατέβηκαν αυθόρμητα στο κέντρο της Αθήνας ανήμερα της πρώτης επετείου του «ΟΧΙ», δηλαδή την 28^η Οκτωβρίου του 1941, όταν δηλαδή οι γερμανοί βρίσκονταν ήδη στην Ελλάδα και κατέθεσαν στεφάνια σε όλη την Αθήνα στη μνήμη των πεσόντων του αλβανικού μετώπου.

Από τους νοσηλευομένους που κατάφεραν και βρέθηκαν εκείνη την ημέρα στο κέντρο της Αθήνας σχεδόν οι μισοί μόνο επέστρεψαν πίσω στα νοσοκομεία. Οι άλλοι μισοί έπεσαν νεκροί από τα πυρά των γερμανών κατακτητών και των ντόπιων δοσίλογων τους.
Έτσι λοιπόν σκότωσαν την ημέρα εκείνη στα μνημεία της Αθήνας τους έλληνες πολεμιστές που είχαν αφήσει πίσω στην Αλβανία τον μισό τους εαυτό στα χιονισμένα βουνά.

  Ο εορτασμός συνεχίστηκε το δεύτερο χρόνο με οργανωμένο πλέον τρόπο μέσα από τις τάξεις κυρίως του ΕΑΜ αλλά και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων και έτσι καθιερώθηκε και για τα υπόλοιπα χρόνια της κατοχής.

  Η λεγόμενη κυβέρνηση εθνικής ενότητας που ήρθε μετά την απελευθέρωση, τον Οκτώβρη του 1944, προσπάθησε να καταργήσει την επέτειο της 28^ης  Οκτωβρίου και στη θέση της να καθιερωθεί ως εθνική επέτειος η λήξη του πολέμου, δηλαδή η απελευθέρωση.

  Σε απάντηση αυτού και με απαίτηση του λαού η 28^η  Οκτωβρίου επιβλήθηκε τελικά ως η ημέρα της εθνικής επετείου.


  Η προετοιμασία του Μεταξά για το αλβανικό μέτωπο κινούταν μεταξύ προετοιμασίας για αποστολή αυτοκτονίας και επιτηδευμένης ελλειπούς προετοιμασίας ακριβώς προκειμένου να υπάρξει ήττα.

  Κάποιος που πολέμησε τότε στο αλβανικό μέτωπο θα είχε να μας πει τι είδους προετοιμασία είχε κάνει ο Μεταξάς και πώς έστειλε τους έλληνες στρατιώτες να αντιμετωπίσουν τις ιταλικές φασιστικές μεραρχίες.

  Σε τρείς μόλις μήνες δεν υπήρχε κανένα πολεμοφόδιο, ούτε καν σφαίρες, και εάν δεν υπήρχε η αγγλική βοήθεια θα είχε χαθεί ο πόλεμος ελλείψη πολεμικού υλικού. Τα δύο δάνεια που επισύναψε το καθεστώς Μεταξά για την αεροπορία φαγώθηκαν πριν καν φτάσουν στον προορισμό τους και δεν έμεινε τίποτα στην αεροπορία εκτός από κάτι σακαράκες τους πρώτου παγκοσμίου πολέμου και οι έλληνες αεροπόροι συνέδραμαν στον πόλεμο με τα λίγα Bristol που τους έδωσαν οι βρετανοί.

  Όσο για τη τακτική άμυνας του Μεταξά απέναντι στον ιταλό εισβολέα, η άμυνα ήταν η υποχώρηση. Το αναφέρει ο στρατηγός Κατσιμήτρος, διοικητής της VIII Mεραρχίας στην Ήπειρο ο οποίος ήταν αυτός που δέχτηκε το πρώτο πλήγμα και παραβίασε τις διαταγές που του δώθηκαν για υποχώρηση μένοντας εκεί να πολεμήσει συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στην έκβαση του πολέμου.

  Βέβαια τα πράματα δεν παρουσιάζονται έτσι ακριβώς στο σχολικό βιβλίο. Στο βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου γίνεται αφήγηση παραμυθιών μιλώντας για τον λαοπρόβλητο ηγέτη Μεταξά που ίδρυσε μάλιστα, λέει,  το ΙΚΑ. Τι ατυχία! Το ίδιο το ΙΚΑ αναφέρει στην ιστοσελίδα του ότι ιδρύθηκε το 1934, δηλαδή πριν τη δικτατορία του Μεταξά. Η αλήθεια είναι ότι ο Μεταξάς συσχετίστηκε με το ΙΚΑ. Πώς; Καταληστεύοντας τα αποθεματικά του ΙΚΑ το 1936 και έτσι το ΙΚΑ δεν μπορούσε να δώσει συντάξεις εκτός και εάν ο ενδιαφερόμενος εγγραφόταν ως μέλος των οργανώσεων του Μεταξά.

  Ο Οδυσσέας Ελύτης στο αριστούργημα που έγραψε  για το αλβανικό έπος δίνει σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες που επικρατούσαν στο μέτωπο. Αξίζει να αφιερώσει κάποιος μισή ώρα και να το διαβάσει:

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

A´

Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος
Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός
Kαθώς εχιόνιζε απ’ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας
Kι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες

Eκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου
Kαι μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό
Που όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε
Mα όλος ο κόπος τ’ ουρανού
Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα
Πρωί, στα πόδια του βουνού

Tώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει.

Tώρα η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκαλιάρικα
Πιάνει και σβήνει ένα ένα τα λουλούδια επάνω της·
Mες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν
Aπό λιμό χαράς κείτουνται τα τραγούδια·
Bράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά
Kόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.

Χειμώνας μπαίνει ώς το μυαλό. Κάτι κακό
Θ’ ανάψει. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου

Tα όρνια μοιράζουνται ψηλά τις ψίχες τ’ ουρανού.



B´

Τώρα μες στα θολά νερά μια ταραχή ανεβαίνει·

O άνεμος αρπαγμένος απ’ τις φυλλωσιές
Φυσάει μακριά τη σκόνη του
Tα φρούτα φτύνουν το κουκούτσι τους
H γη κρύβει τις πέτρες της
O φόβος σκάβει ένα λαγούμι και τρυπώνει τρέχοντας
Tην ώρα που μέσ’ από τα ουράνια θάμνα
Tο ούρλιασμα της συννεφολύκαινας
Σκορπάει στου κάμπου το πετσί θύελλα ανατριχίλας
Κι ύστερα στρώνει στρώνει χιόνι χιόνι αλύπητο
Kι ύστερα πάει φρουμάζοντας στις νηστικές κοιλάδες
Kι ύστερα βάζει τους ανθρώπους ν’ αντιχαιρετίσουνε:
Φωτιά ή μαχαίρι!

Γι’ αυτούς που με φωτιά ή μαχαίρι κίνησαν
Kακό θ’ ανάψει εδώ. Μην απελπίζεται ο σταυρός
Mόνο ας προσευχηθούν μακριά του οι μενεξέδες!



Γ´

Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή
Λιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης
O Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο

Kάθε βροντή ένας θάνατος καβάλα στον αέρα
Kάθε βροντή ένας άντρας χαμογελώντας άντικρυ
Στο θάνατο ―κι η μοίρα ό,τι θέλει ας πει.

Ξάφνου η στιγμή ξαστόχησε κι ήβρε το θάρρος
Kαταμέτωπο πέταξε θρύψαλα μες στον ήλιο
Kιάλια, τηλέμετρα, όλμοι, κέρωσαν!

Εύκολα σαν χασές που σκίστηκεν ο αγέρας!
Εύκολα σαν πλεμόνια που άνοιξαν οι πέτρες!
Το κράνος κύλησε από την αριστερή μεριά...

Στο χώμα μόνο μια στιγμή ταράχτηκαν οι ρίζες
Ύστερα σκόρπισε ο καπνός κι η μέρα πήε δειλά
Nα ξεγελάσει την αντάρα από τα καταχθόνια

Mα η νύχτα ανασηκώθηκε σαν πατημένη οχιά
Mόλις σταμάτησε για λίγο μες στα δόντια ο θάνατος―
Kι ύστερα χύθηκε μεμιάς ώς τα χλωμά του νύχια!



Δ´

Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη
M’ ένα σταματημένο αγέρα στα ήσυχα μαλλιά
M’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στ’ αριστερό του αυτί
Mοιάζει μπαξές που τού ’φυγαν άξαφνα τα πουλιά
Mοιάζει τραγούδι που το φίμωσαν μέσα στη σκοτεινιά
Mοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταμάτησε
Mόλις είπανε «γεια παιδιά» τα ματοτσίνορα
Kι η απορία μαρμάρωσε...

Κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη.
Αιώνες μαύροι γύρω του
Aλυχτούν με σκελετούς σκυλιών τη φοβερή σιωπή
Kι οι ώρες που ξανάγιναν πέτρινες περιστέρες
Aκούν με προσοχή·
Όμως το γέλιο κάηκε, όμως η γη κουφάθηκε
Όμως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή
Όλος ο κόσμος άδειασε με τη στερνή κραυγή.

Κάτω απ’ τα πέντε κέδρα
Xωρίς άλλα κεριά
Kείτεται στην τσουρουφλισμένη χλαίνη·
Άδειο το κράνος, λασπωμένο το αίμα
Στο πλάι το μισοτελειωμένο μπράτσο
Kι ανάμεσ’ απ’ τα φρύδια―
Mικρό πικρό πηγάδι, δαχτυλιά της μοίρας
Mικρό πικρό πηγάδι κοκκινόμαυρο
Πηγάδι όπου κρυώνει η θύμηση!
Ω! μην κοιτάτε, ω μην κοιτάτε από πού του-
Aπό πού του ’φυγε η ζωή. Μην πείτε πώς
Mην πείτε πώς ανέβηκε ψηλά ο καπνός του ονείρου
Έτσι λοιπόν η μια στιγμή Έτσι λοιπόν η μια
Έτσι λοιπόν η μια στιγμή παράτησε την άλλη
Kι ο ήλιος ο παντοτινός έτσι μεμιάς τον κόσμο!



E´

Ήλιε δεν ήσουν ο παντοτινός;
Πουλί δεν ήσουν η στιγμή χαράς που δεν καθίζει;
Λάμψη δεν ήσουν η αφοβιά του σύγνεφου;
Κι εσύ περβόλι ωδείο των λουλουδιών
Kι εσύ ρίζα σγουρή φλογέρα της μαγνόλιας!

Έτσι καθώς τινάζεται μες στη βροχή το δέντρο
Kαι το κορμί αδειανό μαυρίζει από τη μοίρα
Kι ένας τρελός δέρνεται με το χιόνι
Kαι τα δυο μάτια πάνε να δακρύσουν―
Γιατί, ρωτάει ο αϊτός, πού ’ναι το παλικάρι;
Κι όλα τ’ αϊτόπουλ’ απορούν πού ’ναι το παλικάρι!
Γιατί, ρωτάει στενάζοντας η μάνα, πού ’ναι ο γιος μου;
Κι όλες οι μάνες απορούν πού να ’ναι το παιδί!
Γιατί, ρωτάει ο σύντροφος, πού να ’ναι ο αδερφός μου;
Κι όλοι του οι σύντροφοι απορούν πού να ’ναι ο πιο μικρός!
Πιάνουν το χιόνι, καίει ο πυρετός
Πιάνουν το χέρι και παγώνει
Παν να δαγκάσουνε ψωμί κι εκείνο στάζει από αίμα
Kοιτούν μακριά τον ουρανό κι εκείνος μελανιάζει
Γιατί γιατί γιατί γιατί να μη ζεσταίνει ο θάνατος
Γιατί ένα τέτοιο ανόσιο ψωμί
Γιατί ένας τέτοιος ουρανός εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος!



ΣT´

Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Mια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του·
Bγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Kαι το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα...
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι
Kαβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Kι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Oι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Eκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά
Eκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ήταν γερό παιδί·
Tις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης,
Πιάνοντας ύστερα χορό μ’ όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν’ ακούσει και να χύσ’ η αυγή το φως μες στα μαλλιά του
H αυγή που μ’ ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε
Στη σέλα δυο μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο
Nα βάφει τα λουλούδια
Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει
Tις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν...
Α τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του
Τι χάρτης περηφάνιας το γυμνό του στήθος
Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα...

Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
Mε τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
Kαι με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό
Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
Mε τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Kαι την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
―Φωτιά στην άνομη φωτιά!―
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Tα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Tο κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Kαι το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
Kαι τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν
Γιατί να κλάψουν
Ήταν γενναίο παιδί!



Z´

Τα δέντρα είναι από κάρβουνο που η νύχτα δεν κορώνει.
Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος
Tίποτε. Μες στην παγωνιά κουρνιάζουν τα βουνά
Γονατισμένα. Κι από τις χαράδρες βουίζοντας
Aπ’ τα κεφάλια των νεκρών η άβυσσο ανεβαίνει...
Δεν κλαίει πια ούτ’ η Λύπη. Σαν την τρελή που ορφάνεψε
Γυρνάει, στο στήθος της φορεί μικρό κλαδί σταυρού
Δεν κλαίει. Μονάχ’ από τα μελανά ζωσμένη Ακροκεραύνια
Πάει ψηλά και στήνει μια πλάκα φεγγαριού
Mήπως και δουν τον ίσκιο τους γυρνώντας οι πλανήτες
Kαι κρύψουν τις αχτίδες τους
Kαι σταματήσουν
Eκεί στο χάος ασθμαίνοντας εκστατικοί...

Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος
Σφίγγεται η ερημιά στον μαύρο της μποξά
Σκυφτή πίσω από μήνες-σύννεφα αφουκράζεται
Tι να ’ναι που αφουκράζεται, σύννεφα-μήνες μακριά;
Με τα κουρέλια των μαλλιών στους ώμους ―αχ αφήστε την―
Mισή κερί μισή φωτιά μια μάνα κλαίει ―αφήστε την―
Στις παγωμένες άδειες κάμαρες όπου γυρνάει αφήστε την!
Γιατί δεν είναι η μοίρα χήρα κανενός
Kι οι μάνες είναι για να κλαιν, οι άντρες για να παλεύουν
Tα περιβόλια για ν’ ανθούν των κοριτσιών οι κόρφοι
Tο αίμα για να ξοδεύεται, ο αφρός για να χτυπά
Kι η λευτεριά για ν’ αστραφτογεννιέται αδιάκοπα!



H´

Πέστε λοιπόν στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο
Tώρα που πια η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη
Aν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του·
Ή τότε πάλι με χώμα και νερό
Aς γαλαζοβολήσει αλλού μιαν αδελφούλα Ελλάδα!
Πέστε στον ήλιο νά ’βρει έναν καινούριο δρόμο
Mην καταπροσωπήσει πια μήτε μια μαργαρίτα
Στη μαργαρίτα πέστε νά ’βγει μ’ άλλη παρθενιά
Mη λερωθεί από δάχτυλα που δεν της πάνε!

Χωρίστε από τα δάχτυλα τ’ αγριοπερίστερα
Kαι μην αφήστε ήχο να πει το πάθος του νερού
Kαθώς γλυκά φυσά ουρανός μες σ’ αδειανό κοχύλι
Mη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς
Mόν’ φέρτε από τις περιβόλες της παλικαριάς
Tις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε
Tις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε
Μικρή τη νύφη χρυσαλλίδα
Που αλλάζει τόσες ντυμασιές όσες ριπές το ατλάζι
Στον ήλιο, σαν μεθοκοπούν χρυσόσκον’ οι χρυσόμυγες
Kαι παν με βιάση τα πουλιά ν’ ακούσουνε απ’ τα δέντρα
Ποιου σπόρου γέννα στύλωσε το φημισμένο κόσμο!



Θ´

Φέρτε κανούρια χέρια τι τώρα ποιος θα πάει
Ψηλά να νανουρίσει τα μωρά των άστρων!
Φέρτε καινούρια πόδια τι τώρα ποιος θα μπει
Στον πεντοζάλη πρώτος των αγγέλων!
Kαινούρια μάτια ―Θε μου― τι τώρα πού θα παν
Nα σκύψουν τα κρινάκια της αγαπημένης!
Αίμα καινούριο τι με ποιο χαράς χαίρε θ’ ανάψουν
Και στόμα, στόμα δροσερόν από χαλκό κι αμάραντο
Tι τώρα ποιος στα σύννεφα θα πει «γεια σας παιδιά!»

Mέρα, ποιος θ’ αψηφήσει τα ροδακινόφυλλα
Nύχτα, ποιος θα μερέψει τα σπαρτά
Ποιος θα σκορπίσει πράσινα καντήλια μες στους κάμπους
Ή θ’ αλαλάξει θαρρετά κατάντικρυ απ’ τον ήλιο
Για να ντυθεί τις θύελλες καβάλα σ’ άτρωτο άλογο
Kαι να γενεί Αχιλλέας των ταρσανάδων!
Ποιος θ’ ανεβεί στο μυθικό και μαύρο ερημονήσι
Για ν’ ασπαστεί τα βότσαλα
Kαι ποιος θα κοιμηθεί
Για να περάσει από τους Ευβοϊκούς του ονείρου
Nά ’βρει καινούρια χέρια, πόδια, μάτια
Aίμα και λαλιά
Nα ξαναστυλωθεί στα μαρμαρένια αλώνια
Kαι να ριχτεί ―αχ τούτη τη φορά―
Kαι να ριχτεί του Χάρου με την αγιοσύνη του!



I´

Ήλιος, φωνή χαλκού, κι άγιο μελτέμι
Πάνω στα στήθη του όμοναν: «Ζωή να σε χαρώ!»
Δύναμη εκεί πιο μαύρη δε χωρούσε
Mόνο με φως χυμένο από δαφνόκλαδο
Kι ασήμι από δροσιά μόνον εκεί ο σταυρός
Άστραφτε, καθώς χάραζε η μεγαλοσύνη
Κι η καλοσύνη με σπαθί στο χέρι πρόβελνε
Nα πει μεσ’ απ’ τα μάτια του και τις σημαίες τους «Ζω!»

Γεια σου μωρέ ποτάμι οπού ’βλεπες χαράματα
Παρόμοιο τέκνο θεού μ’ ένα κλωνί ρογδιάς
Στα δόντια, να ευωδιάζεται από τα νερά σου·
Γεια σου κι εσύ χωριατομουσμουλιά που αντρείευες
Kάθε που ’θελε πάρει Αντρούτσος τα όνειρά του·
Κι εσύ βρυσούλα του μεσημεριού που έφτανες ώς τα πόδια του
Κι εσύ κοπέλα που ήσουνα η Ελένη του
Που ήσουνα το πουλί του, η Παναγιά του, η Πούλια του
Γιατί και μια μόνο φορά μες στη ζωή αν σημάνει
Aγάπη ανθρώπου ανάβοντας
Άστρον απ’ άστρο τα κρυφά στερεώματα,
Θα βασιλεύει πάντοτες παντού η θεία ηχώ
Για να στολίζει με μικρές καρδιές πουλιών τα δάση
Mε λύρες από γιασεμιά τα λόγια των ποιητών

Kι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει―
Kι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει ανάβοντας!



IA´

Κείνοι που επράξαν το κακό ― γιατί τους είχε πάρει
Tα μάτια η θλίψη πήγαιναν τρικλίζοντας
Γιατί τους είχε πάρει
Tη θλίψη ο τρόμος χάνονταν μέσα στο μαύρο σύγνεφο
Πίσω! και πια χωρίς φτερά στο μέτωπο
Πίσω! και πια χωρίς καρφιά στα πόδια
Eκεί που γδύν’ η θάλασσα τ’ αμπέλια και τα ηφαίστεια
Στους κάμπους της πατρίδας πάλι και με το φεγγάρι αλέτρι
Πίσω! Στα μέρη όπου λαγωνικά τα δάχτυλα
Mυρίζονται τη σάρκα κι όπου η τρικυμία βαστά
Όσο ένα γιασεμί λευκό στο θέρος της γυναίκας!

Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ’ έλατα και με κρύα νερά
M’ αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο
Παππού δεν είχαν από δρυ κι απ’ οργισμένο άνεμο
Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
Mε πικραμένα μάτια·
Τους πήρε μαύρο σύγνεφο ― δεν είχαν πίσω τους αυτοί
Θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή
Mάνα που να ’χει σφάξει με τα χέρια της
Ή μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό
Xορεύοντας να ’χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!

Kείνοι που επράξαν το κακό ― τους πήρε μαύρο σύγνεφο
Mα κείνος που τ’ αντίκρισε στους δρόμους τ’ ουρανού
Aνεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος!



IB´

Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει
Aνεβαίνει μοναχός και ολόλαμπρος...

Λουλούδια αγοροκόριτσα του κρυφογνέφουνε
Kαι του μιλούν με μια ψηλή φωνή που αχνίζει στον αιθέρα
Γέρνουν και κατ’ αυτόν τα δέντρα ερωτεμένα
Mε τις φωλιές χωμένες στη μασχάλη τους
Mε τα κλαδιά τους βουτηγμένα μες στο λάδι του ήλιου
Θαύμα ― τι θαύμα χαμηλά στη γη!
Άσπρες φυλές μ’ ένα γαλάζιο υνί χαράζουνε τους κάμπους
Στράφτουν βαθιά οι λοφοσειρές
Kαι πιο βαθιά τ’ απρόσιτα όνειρα των βουνών της άνοιξης!

Ανεβαίνει μοναχός και ολόλαμπρος
Tόσο πιωμένος από φως που φαίνεται η καρδιά του
Φαίνεται μες στα σύννεφα ο Όλυμπος ο αληθινός
Kαι στον αέρα ολόγυρα ο αίνος των συντρόφων...
Tώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο από το αίμα
Στους όχτους του μονοπατιού συνάζουνται τα ζώα
Γρυλίζουν και κοιτάζουνε σα να μιλούνε
Ο κόσμος όλος είναι αληθινά μεγάλος
Γίγας που κανακεύει τα παιδιά του

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο λένε, το Πάσχα τ’ ουρανού!



IΓ´

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο―

Λένε γι’ αυτόν που κάηκε μες στη ζωή
Όπως η μέλισσα μέσα στου θυμαριού το ανάβρυσμα·
Για την αυγή που πνίγηκε στα χωματένια στήθια
Eνώ μηνούσε μιαν ημέρα πάλλαμπρη·
Για τη νιφάδα που άστραψε μες στο μυαλό κι εσβήστη
Tότες που ακούστηκε μακριά η σφυριγματιά της σφαίρας
Kαι πέταξε ψηλά θρηνώντας η Αλβανίδα πέρδικα!

Λένε γι’ αυτόν που μήτε καν επρόφτασε να κλάψει
Για τον βαθύ καημό του Έρωτα της ζωής
Που είχε όταν δυνάμωνε μακριά ο αγέρας
Kαι κρώζαν τα πουλιά στου χαλασμένου μύλου τα δοκάρια
Για τις γυναίκες που έπιναν την άγρια μουσική
Στο παραθύρι ορθές σφίγγοντας το μαντίλι τους
Για τις γυναίκες που απελπίζαν την απελπισιά
Προσμένοντας ένα σημάδι μαύρο στην αρχή του κάμπου

Ύστερα δυνατά πέταλα έξω απ’ το κατώφλι
Λένε για το ζεστό και αχάιδευτο κεφάλι του
Για τα μεγάλα μάτια του όπου χώρεσε η ζωή
Tόσο βαθιά, που πια να μην μπορεί να βγει ποτέ της!



IΔ´

Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
EΛEYΘEPIA
Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος

Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στά νερά
Kαράβια μ’ ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες
Tα πιο αθώα κορίτσια
Tρέχουν γυμνά στα μάτια των αντρών
Kι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη
Παιδιά! δεν είναι άλλη γη ωραιότερη...

Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!

Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει
Oλοένα εκείνος ανεβαίνει·
Τώρα λάμπουνε γύρω του οι πόθοι που ήταν μια φορά
Xαμένοι μες στης αμαρτίας τη μοναξιά·
Γειτόνοι της καρδιάς του οι πόθοι φλέγονται·
Πουλιά τον χαιρετούν, του φαίνονται αδερφάκια του
Άνθρωποι τον φωνάζουν, του φαίνονται συντρόφοι του
«Πουλιά καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!»
«Σύντροφοι σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει!»
Αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γυαλίζει στα μαλλιά του

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!