Η προπαγάνδα περί αγροτών που «...έφαγαν τις επιδοτήσεις»

  Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών με αφορμή το (αν)ασφαλιστικό νομοσχέδιο τού Χρυσού, «Αριστερού» Παιδιού, βρήκαν ένα μεγάλο μέρος τής ελληνικής κοινωνίας στο πλευρό τους, αλλά ένα ακόμα μεγαλύτερο μέρος της, ξαναθυμήθηκε τους αφορισμούς για τον αγροτικό πληθυσμό κάνοντας μνεία στις  «…επιδοτήσεις που οι αγρότες τις έφαγαν  και τώρα μιλάνε και από πάνω»  και άλλα πολλά.  Για να εξετάσουμε μία-προς-μία κάποιες από αυτές τις φράσεις εξαιρετικού μένους προς μία από τις λίγες ομάδες πληθυσμού που παράγει χειροπιαστό προϊόν και όχι φούσκες.

«Οι αγρότες δεν πληρώνουν φόρους,  δεν πληρώνουν τίποτα»
  Κατ΄αρχάς, οποιαδήποτε πληρωμή παραδομένου προϊόντος πραγματοποιείται μέσω τραπέζης οπότε γίνεται αυτόματα η νόμιμη παρακράτηση. Επιπλέον, ο

Ένας χρόνος με Πρώτη, Δεύτερη, απολύτως Καμία φορά Αριστερά

  Η «Πρώτη, Δεύτερη, απολύτως Καμία φορά Αριστερά» σβήνει το πρώτο της κεράκι. Συμπλήρωσε μία περιφορά γύρω από τον Ήλιο και μπαίνει αισίως στη δεύτερη. Εδώ και ένα έτος, από τις 25 Ιανουαρίου 2015,  δεχόμαστε την κατά μέτωπο σφοδρή επίθεση τής υποτιθέμενης αριστερής πολιτικής τού Αλέξη, ο οποίος, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, εφαρμόζει μία εξοντωτική πολιτική στο όνομα της εσχατολογικής μας σωτηρίας κατά το «Όοοοοοταν το πρόγραμμα θα έχει επιτύχει ….η χώρα θα έχει σωθεί». Από τί άραγε;

selfie με οικονομικούς δολοφόνους

  Την δεκαετία τού ᾿80, τού ᾿90,  αλλά ακόμα και κατά τις αρχές τής νέας χιλιετίας, χαρακτηριζόταν ως φαντασιόπληκτος συνωμοσιολόγος όποιος ισχυριζόταν ότι κάποιοι από το εξωτερικό έρχονται και εκβιάζουν το εγχώριο πολιτικό σύστημα ώστε να εφαρμόζονται εδώ πολιτικές που αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφέροντων σε βάρος τής ευημερίας των ελλήνων πολιτών.

  Πριν κάποια χρόνια, προβλήθηκαν στην τηλεόραση καθώς και κυκλοφόρησαν και στο διαδίκτυο κάποια ντοκιμαντέρ (π.χ. https://www.youtube.com/watch?v=Y8PN_X3AD1s) όπου περίεργοι τύποι που διατείνονταν ότι στο παρελθόν είχαν διατελέσει «οικονομικοί δολοφόνοι» - όπως αυτοαποκαλούνται -  και νυν μεταμεληθέντες για το βλαπτικό τους παρελθόν, ισχυρίζονταν ότι μπαινόβγαινανε στα πρωθυπουργικά γραφεία ηγετών τής Λατινικής Αμερικής καθώς και άλλων υπανάπτυκτων ή αναπτυσσομένων χωρών, υπαγορεύοντάς τους με φοβερούς μάλιστα εκβιασμούς για την ίδια τους την ζωή, να προωθήσουν πολιτικές που εναρμονίζονταν με τα αμερικανικά – κυρίως - συμφέροντα στην περιοχή.  Ακόμα και όταν τα παρακολουθήσαμε υπήρχε μία δυσπιστία για όσα ακούστηκαν και όχι άδικα διότι δεν είναι και ό,τι πιο σοφό να πιστεύουμε ό,τι μας λένε αν δεν έχουμε κάποιο στοιχείο πέρα από μία μαρτυρία.

  Μέχρι που κάποια στιγμή λες και αυτοί οι υποχθόνιοι τύποι ξεπήδησαν από τα βιντεάκια τού youtube όπου τούς βλέπαμε και έφτασαν ως εδώ με σάρκα και οστά.

Star Wars ...ένα πολιτικό θρίλερ σε έναν γαλαξία όχι και πολύ, πολύ μακριά.

  Με την ευκαιρία τής προβολής στις κινηματογραφικές αίθουσες τού έβδομου επεισοδίου τού Star Wars (The Force Awakens, Η Δύναμη ξυπνά) σκέφτηκα να γράψω μία όσο το δυνατόν σύντομη περίληψη των προηγούμενων επεισοδίων ακολουθώντας την σειρά με την οποία αυτά προβλήθηκαν, ξεκινώντας από την πρώτη τριλογία που άρχισε το 1977 και ολοκληρώθηκε το 1983 και συνεχίζοντας με την δεύτερη τριλογία, 1999-2005, που εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην πρώτη. 

  Πέρα από τα φωτόσπαθα, τα εξαιρετικά εφέ, την πλούσια δράση και το ευφυέστατο χτίσιμο χαρακτήρων, μπορεί κανείς να πεί ότι οι δύο τριλογίες τού StarWars συνιστούν ένα βαθιά πολιτικό έργο. Η δίψα για εξουσία οδηγεί στην κατάστρωση και λεπτομερή εκτέλεση ενός ασύλληπτου σχεδίου κατά το οποίο μία Δημοκρατία μετατρέπεται τελικά σε Δικτατορία εν μέσω μἀλιστα βροντερών χειροκροτημάτων ακριβώς από αυτούς που μόλις πριν λίγο η Δικτατορία καθαίρεσε από κάθε αξίωμα που είχαν. Προκειμένου για αυτό, μηχανισμοί που αρχικά είχαν ως έναν και μόνο σκοπό την περιφρούρηση τής Δημοκρατίας είναι ακριβώς αυτοί που στρέφονται εναντίον της και ακριβώς μάλιστα για αυτόν τον λόγο είχαν εξ’ αρχής κατασκευαστεί. Μία πλεκτάνη σατανικής έμπνευσης που δεν είναι καθόλου φανταστική όσο κανείς νομίζει ξεκινώντας να παρακολουθήσει ένα έργο επιστημονικής φαντασίας.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ IV (1977) – Μια νέα ελπίδα

  Καθεστώς τυραννικής Αυτοκρατορίας έχει εγκαθιδρυθεί στον Γαλαξία. Οι αντιφρονούντες όμως σε αυτό, έχουν δημιουργήσει επαναστατικούς πυρήνες και έτσι κάποιοι επαναστάτες καταφέρνουν να κλέψουν τα σχέδια τού Ντέθ Σταρ (Death Star), τού υπερόπλου τής Αυτοκρατορίας κατά αυτών των ανταρτών, το οποίο είναι μία τεχνητή σφαιρική διαστημική βάση με διαστάσεις  μικρού πλανήτη.

Όχι άλλα κροκοδείλια δάκρυα κύριε Τσίπρα

  Πραγματικά, έχω βαρεθεί να ακούω τον Αλέξη Τσίπρα να λιβανίζει πρωί-μεσημέρι-βράδυ την Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμα και όταν ο ίδιος διαπιστώνει ότι αυτή είναι μία παρέα ανάλγητων τεχνοκρατών οι οποίοι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι νούμερα, νούμερα και πάλι νούμερα.

  Παρακολούθησα με προσοχή την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην «Ώρα του Πρωθυπουργού» (http://bit.ly/1M5tmG6)  την Παρασκευή 30/10/2015 στη Βουλή με θέμα τους θαλασσοπνιγμένους Σύριους στα νερά του Αιγαίου.

  Μπορεί λοιπόν το παγωμένο, αλμυρό νερό που μπαίνει στα πνευμόνια και σε πνίγει να μην γνωρίζει από διπλωματία, ο Αλέξης Τσίπρας όμως χρησιμοποιώντας πάντα την ξύλινη εκείνη διπλωματική γλώσσα που ποτέ μα ποτέ δεν ταράζει την γαλήνη των «φίλων και εταίρων» μάς διάβασε μία ακόμα ανούσια ομιλία.

Δραχμοφοβία (drachmophobia): Πρόληψη και θεραπεία

 Εδώ και πάνω από μισή δεκαετία εφαρμόζονται σε αυτή τη χώρα κάθε φορά όλο και πιο απάνθρωπα μέτρα, τα οποία – κατά τα λεγόμενα των ίδιων των εισηγητών τους - έχουν έναν και μόνο στόχο: να παραμείνουμε έτσι στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης.

 Αντιστρέφοντας λοιπόν αυτή τους την διατύπωσή, προκύπτει ένα πολύ απλό ερώτημα:

 Αφού είναι έτσι,  Αν άραγε δεν παραμέναμε στην ευρωζώνη, μήπως δεν θα χρειαζόταν καν να παίρναμε μέτρα;

Είναι η μεγαλύτερη αιχμαλωσία ανθρώπων στην Ιστορία και όχι μεταναστευτική πολιτική

 Πολύς λόγος τελευταία μεταξύ μας για το αν ως έλληνες είμαστε ρατσιστές ή αντιφασίστες,  ανθρωπιστές ή σκληροί και άκαρδοι, για το αν αγαπάμε ή όχι τους μετανάστες που εισρέουν στη χώρα, για το αν τελικά λέγονται πρόσφυγες, μετανάστες ή λαθρομετανάστες και η αντιπαράθεση τελειωμό δεν έχει.

 Καλό θα είναι να γνωρίζουμε πρώτα την αλληλουχία των καταστάσεων που οδηγούν τελικά σε μαζικά κύματα ανθρώπων που εγκαταλείπουν τη χώρα τους.

ΒΗΜΑ 1) Οι αναπτυγμένες χώρες της «πολιτισμένης δύσης» αποφασίζουν κάποια στιγμή ότι θα ήταν προς το συμφέρον τους αν έριχναν κάποιο καθεστώς και εγκαθίδρυαν στη θέση του ένα νέο καθεστώς επί του οποίου θα είχαν τον πλήρη έλεγχο.